Prisma #59

All my life…I’ve been waiting for you. De felrode bloemen, de verweerde schutting en de blauwe hemel zijn de hoofdfiguren van deze korte film. Met een telelens vertelt Bruce Baillie in een drie minuten durende panbeweging een liefdesverhaal tussen de kijker en de struiken. Wat is er zo bijzonder aan dit Californische zomertafereel? Met veel genegenheid wordt de aandacht vol op de struiken en het hek gericht: een explosie van kleur en bloei onder een felblauwe hemel. De bloemen tonen zich op het hoogtepunt van hun bestaan, hun kleuren raken onze ogen als een liefdeshymne. Baillie brengt een eerbetoon aan die kleine momenten waarin een glimp van een natuurverschijnsel even een symbiose lijkt te doen ontstaan met het bekeken fenomeen. Net als Prousts meidoorns roept All My Life (1966) een zintuiglijke nostalgie op. De rozen en het hek vangen er, zoals de bloesems bij Proust, een vluchtig moment van eeuwigheid en vormen zo een ode aan het kleine dat groots aanvoelt.

Als een tragicus die een catharsis teweegbrengt, tilt Bruce Baillie in de laatste seconden de camera omhoog richting de hemel. In één beweging vervaagt het liefdesverhaal. Wat rest is de bitterzoete herinnering aan die felrode bloemen en de schutting, begeleid door de stem van Ella Fitzgerald.

In een film uit 1980 maakt een regisseur in de openingsscène van zijn film een omgekeerde beweging: vanuit de blauwe hemel daalt de camera neer. Waar All My Life eindigt begint deze film, de fakkel wordt overgedragen in wat een pittoresk cliché lijkt in de geest van Norman Rockwell. Het eponieme nummer van Bobby Vinton schetst, net als dat van Fitzgerald, een idylle. Een stralend wit hek en rode rozen vullen het beeld. Bloemen en een beschutting worden opgevoerd als seinposten van een andere wereld, nu als uitnodiging om voorbij de geïdealiseerde Amerikaanse jaren vijftig te kijken. Dan daalt de film af, het keurige tuinperkje herbergt een verontrustend natuurtafereel. De droom barst open, de utopie rafelt uiteen. She wore blue velvet…bluer than velvet were her eyes.

PRISMA
03.12.2025
NL
The Prisma section is a series of short reflections on cinema. A Prisma always has the same length – exactly 2000 characters – and is accompanied by one image. It is a short-distance exercise, a miniature text in which one detail or element is refracted into the spectrum of a larger idea or observation.
La rubrique Prisma est une série de courtes réflexions sur le cinéma. Tous les Prisma ont la même longueur – exactement 2000 caractères – et sont accompagnés d'une seule image. Exercices à courte distance, les Prisma consistent en un texte miniature dans lequel un détail ou élément se détache du spectre d'une penséée ou observation plus large.
De Prisma-rubriek is een reeks korte reflecties over cinema. Een Prisma heeft altijd dezelfde lengte – precies 2000 tekens – en wordt begeleid door één beeld. Een Prisma is een oefening op de korte afstand, een miniatuurtekst waarin één detail of element in het spectrum van een grotere gedachte of observatie breekt.

index

Related